Dit zijn de bestuursleden van Stichting Jammajammi. Zij stellen zich graag zelf aan u voor:

Suzanne Beunk (voorzitter)

Mijn naam is Suzanne Beunk en ik heb een passie voor reizen in combinatie met cultuur. Ik heb van oktober tot en met december 2011 vrijwilligerswerk gedaan in Nepal via Het Andere Reizen. Deze maanden in Nepal waren heel bijzonder. Een fascinerend en boeiend land! Na een oriëntatie op de verschillende werkplekken ging ik aan de slag bij het Sunrise-Apanga kindertehuis. Toen ik de kinderen en het huis voor de eerste keer zag wist ik het meteen: hier kan ik veel werk verrichten! Ik heb Social Work gestudeerd. 

Daarom ben ik vooral met de kinderen zelf aan de slag gegaan. Ik heb hen begeleiding gegeven in de sociale, mentale en fysieke ontwikkeling. Ik heb veel met ze ondernomen, zoals knutselen, tekenen, spelletjes spelen, lezen, rekenen, liedjes zingen, dansen en leren klok kijken. Ik heb mapjes gemaakt waarin zij hun werkjes konden opbergen. Dit hielp ze om een eigen identiteit op te bouwen; Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Wat zijn mijn hobby’s? Wat wil ik later worden? In het mapje kunnen ook tekeningen en foto’s worden bewaard. Ik heb samen met andere vrijwilligers regels opgesteld, ze uitgevoerd en zoveel mogelijk structuur hierin aangebracht. Veel geduld en consequent blijven was elke dag weer een uitdaging voor mij! En natuurlijk heb ik ze veel persoonlijke aandacht gegeven. Er is heel wat afgeknuffeld! Veiligheid, persoonlijke aandacht en een geborgen gevoel, dat hebben ze echt nodig. 

Ik ben de ‘Sunrise-Apanga’-kinderen en Kalpana de manager steeds meer gaan waarderen. Stuk voor stuk zijn ze zo aandoenlijk! Langzaam bouwde ik een steeds betere band met ze op, die ik niet kon los laten toen ik terug kwam in Nederland. Ik weet hoeveel steun dit kindertehuis nodig heeft, daarom heb ik me aangesloten bij de stichting JammaJammi. Het voelt geweldig om vanaf hier nog iets te kunnen betekenen voor daar. Ze hebben mijn hart gestolen! Daarom ben ik ook erg blij met iedere bijdrage voor Sunrise-Apanga, zonder sponsoren komen we nergens. Alle beetjes helpen, dus bedankt!

Judith Scholte (bestuurslid)

Mijn naam is Judith Scholte. In tegenstelling tot de andere bestuursleden ben ik niet betrokken bij het tehuis als oud vrijwilliger. Samen met mijn collega’s Elles en Annemieke run ik Het Andere Reizen, een organisatie die vrijwilligers plaatst in het buitenland. Tijdens een studiereis in Nepal in augustus 2010 bracht ik op mijn laatste dag bij toeval een bezoek aan een weeshuis. Ik wist niet wat ik daar zou aantreffen maar was gewaarschuwd door mijn medereizigers die het tehuis al eerder hadden bezocht, voor een schrijnende situatie. Wat ik daar zag kan ik met geen woorden beschrijven. Op dat moment besloten wij met z’n vieren dat we dit tehuis niet zomaar aan z’n lot mochten overlaten. Buiten de slechte faciliteiten en erbarmelijke omstandigheden, bleef mij de apathische uitdrukkingen van de kinderen nog het meeste bij.

Toen ik in oktober 2011 opnieuw het tehuis bezocht, was ik enorm verrast. Buiten alle inspanningen van de lokale contactpersonen en vrijwilligers om de leefomgeving te verbeteren, zag ik blije kinderen! Kinderen die niet meer alleen voor zich uit zaten te staren. Natuurlijk zijn we er nog lang niet, en hebben alle kinderen baat bij goede psychologische begeleiding, maar de vorderingen die er gemaakt zijn in zo’n korte tijd, hebben mijn verwachtingen overtroffen. Ik was ontzettend blij om zoveel steun van vrijwilligers te ontvangen toen ik in Nepal was. Het besluit om samen onze inzet voort te zetten in een officiële stichting werd daar spontaan genomen. Vanuit Nederland heb ik een coördinerende rol in de plaatsing van vrijwilligers en het monitoren van de financiën.

Sara Van Waes (bestuurslid)

Fonkelende, ondeugende oogjes en oprecht lachende mondjes. Zo werd ik steevast onthaald door de schatten van kinderen van het weeshuis. Ik heb in 2011 anderhalve maand met hen mogen werken. Het was een geweldige, maar ook intense periode. De kinderen lijken net een grote familie. De oudere kinderen zorgen voor de kleintjes en ondanks hun situatie lijken de kinderen vol van energie en onverstoorbaar in hun vrolijkheid. Ik heb hier met volle teugen van mogen genieten, maar langs de andere kant maak je je ook wel zorgen over de kinderen en wat er van hen moet worden. Het contact met de op het eerste gezicht ietwat schuchtere ama en Kalpana werd ook als maar hechter. Het zijn twee sterke dames met een erg groot hart, waar ik veel bewondering voor heb. 

Dit was de derde keer dat ik als vrijwilliger met kinderen werkte. Maar deze keer, dit project, was toch anders dan de andere. Afscheid nemen viel me erg zwaar. En wanneer ik terug in België was, lieten de kinderen en hun situatie me maar niet los. Mijn hoofd bleef een beetje in Nepal en ik wilde eigenlijk gewoon teruggaan. Daarom was ik ook blij dat we met ons vieren de koppen bij elkaar gestoken hebben om ons actief te blijven inzetten voor het weeshuis. Er kan (en moet) nog zoveel gedaan worden. 

Ik zal me kort nog even voorstellen. In tegenstelling tot de anderen, woon ik niet in Nederland maar in België. Ik ben 26 jaar en werk aan de Universiteit Antwerpen bij het ExpertiseCentrum Hoger Onderwijs. Binnen de stichting ga ik me vooral inzetten voor de fondsenwerving en de contacten met nieuwe vrijwilligers die in het weeshuis gaan werken.

Carlo Vennik (penningmeester)

Ik heet Carlo Vennik en de laatste vier maanden van 2011 mocht ik in Nepal werkzaam zijn als vrijwilliger. Het was voor mij de vijfde keer dat ik dit indrukwekkende land bezocht, maar de eerste keer als vrijwilliger. Deze vier maanden in Nepal hebben een grote indruk achtergelaten. In het bijzonder de ontzettend vriendelijke en gastvrije Nepalezen met een levenswijze die heel ver afstaat van de Nederlandse. Twee maanden verbleef ik in de hoofdstad Kathmandu. Ik had vooraf ingezet op het geven van Engelse taalles op enkele scholen, maar door een onverwacht lange schoolvakantie tijdens mijn aanwezigheid ben ik betrokken geraakt bij het Sunrise kindertehuis. Eerst wat onwennig en zonder veel overtuiging. Maar al snel ervoer ik een oprecht gevoel van welkom zijn in het kindertehuis en de wens om meer voor de toekomst van deze geweldige groep kinderen te betekenen. Ik hield mij in de eerste plaats bezig met het op orde brengen van de financiële huishouding en met de verbetering van de organisatie. Dat werk zet ik bij stichting Jammajammi voort in de rol van penningmeester. In 2012 ben ik voor bijna een jaar naar Nepal geweest om daar te werken. Zodoende kon ik tijdens deze periode contact houden met Kalpana en af en toe een bezoekje brengen aan het kindertehuis. Dat maakte ons werk als stichting wat makkelijker en gaf Kalpana extra steun bij lastige beslissingen die tijdens deze periode werden genomen. Allemaal ontzettend leuk om te doen!